Hoe een koe een haas vangt

Hoewel de laatste dag van het semester was aangebroken, had ik wonder boven wonder geen deadlines of toetsen meer. Na het opruimen van wat schoolchaos begon ik mijn tas in te pakken voor mijn eerste landelijke weekend. Vorig jaar was het kringweekend me zó goed bevallen dat ik er gerust op was: dit moest minstens zo mooi worden.

Rond zes uur vertrok ik samen met een andere Soliër richting Wenum-Wiesel. We waren keurig op tijd, maar zeker niet de eersten. Er werd al fanatiek getafeltennist en strategisch gestreden om de beste bedden. Nieuwsgierig verkenden we de locatie. De sfeer zat er meteen goed in, en bij de stoelendans op kinderliedjes steeg de adrenaline tot grote hoogte, met de nodige valpartijen en lachsalvo’s als gevolg.
Na het oplossen van een sudoku trokken we in groepjes de koude januarinacht in voor het nachtspel. Fanatiek voerden we opdrachten uit en liepen we flink wat kilometers, tot onze vingers het langzaam begaven van de kou. Gelukkig wachtte binnen warme thee en koffie. De verstandigen zochten daarna hun bed op; anderen bleven nog even hangen voor Spionnen, Uno Klap, goede gesprekken en wat lekkers.

De volgende ochtend was er ruimte om uit te slapen, al kozen de vroege vogels voor een frisse ochtendwandeling. Tijdens de brunch werd er volop gekletst, terwijl sommigen nog slaperig in hun ogen wreven. Buiten maakten we een groepsfoto die de sfeer perfect weergaf: chaos en gezelligheid, badslippers en Soli-truien, enthousiasme en slaperige oogjes.
’s Middags speelden we levend ganzenbord. Door huis en tuin werd gerend en cijfers werden zo hard geroepen dat heel Wenum-Wiesel het gehoord moet hebben. Daarna was er tijd voor spelletjes, waaronder 30 Seconds.
Na het avondeten volgde een boeiende Bijbelstudie, waarna de avond zich vulde met schoudermassages, Spionnen en andere spellen. Een groepje jongens zorgde voor vermaak door net iets te enthousiast tegelijk op te staan van een bankje (met bank en al). Vlak voor de nacht- en zondagsrust aanbrak, werden er zelfs nog gezichtsmaskertjes aangebracht: het contrast tussen fanatieke spellen en verzorgende ontspanning was compleet.

Zondagochtend vertrokken we naar de Gereformeerde Gemeente in Terwolde-De Vecht, waar dominee J. Janse voorging. Na de lunch gingen we direct door naar de middagdienst. Een groepje keerde lopend terug naar het huisje, terwijl anderen alvast de tafel dekten. De rest van de avond stond in het teken van stille tijd, psalmen zingen en de avondsluiting. Daarna bleven velen nog lang napraten of speelden de Bijbelse versie van 30 Seconds.
Het werd langzaamaan steeds leger in de woonkamer, maar zeker niet stiller. Uno Klap werd nog fanatiek gespeeld en twee leden beeldden zonder enige schaamte spreekwoorden uit. Stel je het maar voor: “Met je neus in de boter vallen”, “een kogel door de kerk” en “je kunt niet weten hoe een koe een haas vangt”. Het leverde onvergetelijke taferelen op.
Uiteindelijk keerde de rust terug. Tot de wekker onverbiddelijk liet weten dat dit fantastische weekend voorbij was. Na ontbijt en schoonmaakronde bleef een deel nog wat hangen om het afscheid uit te stellen. Uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat sommigen nog geen vijf minuten onderweg waren, of ze reden al bellend achter elkaar aan richting huis. Gelukkig wachtte daar nog een tas vol was en andere opruimklusjes – genoeg momenten om met een glimlach terug te denken aan een weekend vol warmte, gekkigheid en verbondenheid.