Daar sta je dan. Na maanden van voorbereiding, oefenen, zingen, analyseren en voorpret. Voor je koor en muzikanten. Achter je het publiek. Nog even overleggen met de 1e violen. Welk tempo doen we? En dan. Een kleine handbeweging, 4 tellen vooraf: daar gaan we! De eerste klanken rollen door de kerk…
Dirigeren blijft iets geweldigs voor mij. Naast het feit dat het ontzettend leuk is om met mijn mede-Soliërs een muziekstuk in te studeren en uit te voeren blijft het muzikale leiding geven iets bijzonders. Want waar je als zanger of muzikant één partij voor je rekening neemt, gaat de muziek als dirigent als het ware door jouw handen. En die ervaring, met een handbeweging muziek voort te kunnen brengen, blijft iets bijzonders.
Voor even hoor ik niks anders meer dan de muziek, al het andere valt weg. Toch een tikkeltje gespannen luister ik naar het koor en instrumenten. Zit iedereen nog in het juiste ritme? Zingt iedereen de goede noten? En hier moeten we zachter! Vlug maak ik mijn handgebaren kleiner. Onmiddellijk klinkt ook de muziek zachter.
Natuurlijk begin je als dirigent niks zonder koor en musici. Gelukkig maar, zou ik willen zeggen. Want het uitvoeren van een stuk is iets geweldigs, maar minstens even leuk is toch altijd de voorpret die ik het hele proces, van het uitkiezen van de stukken tot de generale repetitie, heb. Het is ontzettend leuk om samen met het koor op de repetitieavonden een stuk in te studeren. Het is voor iedereen soms hard werken, maar het resultaat is het absoluut waard! En natuurlijk blijven de kooravonden ook gewoon ontzettend gezellig. Samen zingen schept een band (dus: zit je nog niet op koor? Kom er dan gauw bij! Niks is leuker dan samen zingen met je mede-Soliërs:). En die spanning voor een uitvoering? Ach, ook die hoort er gewoon bij. En eigenlijk is die ook best leuk: een verwachtingsvolle spanning…
De tijd vliegt voor bij. De ene na de andere maat klinkt. Voor je het weet ben je alweer bij het slot van het stuk. En wat voor slot: het ‘amen’ is nog nooit zo goed gegaan! Koor en instrumenten zitten strak in de tel, zingen precies goed. En dan klinken de laatste noten. De alten zorgen er met een picardische terts voor dat het hele stuk in een prachtig majeur-akkoord eindigt. Nog even houd ik de laatste noot aan. Dan weer een lichte handbeweging. Langzaam sterven de laatste klanken weg. Een ogenblik is het stil. Dan laat ik mijn armen zakken en complimenteer in stilte de geweldige mensen voor me.